NIEUWS
27/08/2026
Is er een materiaal dat meer ter discussie staat dan plastic? Vandaag kan zelfs een plastic brooddoos meenemen naar het werk aanvoelen als een kleine zonde. Plastic is uitgegroeid tot een van de meest verguisde materialen van onze tijd. En toch is het overal aanwezig en speelt het een belangrijke rol in ons dagelijks leven. We spraken erover met Clara Carelli, Group SHE, Sustainability & Quality Director bij Beaulieu, en Ricardo Calumby, Business Development Manager bij Polychim. Dé hamvraag: is plastic écht het probleem, of ligt het probleem bij hoe we ermee omgaan?
We praten vaak over plastic alsof het materiaal op zich het probleem is. De echte vraag is wat ermee gebeurt na gebruik. Als we de impact op het milieu willen verkleinen, moeten we materialen en producten zo ontwerpen dat ze verantwoord kunnen worden gebruikt, ingezameld en gerecupereerd.In 1907 vond de Belgisch-Amerikaanse chemicus Leo Baekeland bakeliet uit, dat algemeen wordt beschouwd als het eerste volledig synthetische plastic. Na de Tweede Wereldoorlog zorgden de snelle bevolkingsgroei, stijgende levensstandaard, verstedelijking en industrialisering voor een ongeziene toename van de vraag naar allerlei materialen. Plastic was een van de snelst groeiende materialen in die periode. Tussen de jaren 1950 en 1970 steeg de wereldwijde plasticproductie van amper 2 miljoen ton naar ongeveer 35 miljoen ton. Plastic verving traditionele materialen in talloze toepassingen, maar de grootste bijdrage ervan was misschien wel dat het volledig nieuwe producten, technologieën en industrieën mogelijk maakte die ons moderne leven mee vormgaven.
"Die snelle groei had ook een keerzijde", legt Clara uit. "Plastic kende een enorme opmars voordat wetenschap en regelgeving de tijd kregen om bij te benen. We wisten dat deze materialen uitzonderlijk goed presteerden, maar we hadden veel minder inzicht in zaken zoals de migratie van bepaalde additieven, langdurige blootstelling en wat er met producten gebeurt aan het einde van hun levensduur. Veel van de percepties en uitdagingen rond plastic vandaag vinden hun oorsprong in beslissingen van tientallen jaren geleden, toen we simpelweg nog niet beschikten over de kennis, technologieën en systemen die we vandaag wel hebben."
Vandaag is een wereld zonder plastic moeilijk voor te stellen. Het is licht, veelzijdig en betaalbaar en wordt verwerkt in talloze producten: van de smartphone waarop je dit artikel leest en je bril tot medische spuiten, isolatiematerialen voor woningen en kleding.
Toch wordt de publieke perceptie vaak bepaald door de meest zichtbare en minst waardevolle toepassingen van plastic: verpakkingen en wegwerpproducten. Ook de totale ecologische voetafdruk van plastic wordt vaak onderschat of verkeerd begrepen. In gewicht vertegenwoordigt plastic ongeveer 1% van de materialen die we wereldwijd elk jaar verbruiken en ongeveer 4% van de materiaalgerelateerde uitstoot van broeikasgassen.*
Plastic wordt een milieuprobleem wanneer het terechtkomt buiten de systemen die bedoeld zijn om het in te zamelen, te recycleren, te recupereren of veilig te verwerken. Net als elk ander materiaal moet het na gebruik op een verantwoorde manier worden beheerd.
"Vervang plastic door een ander materiaal en de oceaan zou waarschijnlijk niet schoner zijn", merkt Clara op. "Het materiaal speelt een rol, maar ook wat ermee gebeurt na gebruik. Uiteindelijk bepaalt vooral de manier waarop we iets na gebruik beheren of het in het milieu terechtkomt en daar vervuiling veroorzaakt."
In ontwikkelde economieën ontstaat industrieel afval vaak in gecontroleerde omgevingen, heeft het mogelijk nog economische waarde en valt het onder strikte systemen voor inzameling, verwerking en milieuregelgeving. De grootste uitdaging ontstaat wanneer producten de fabriek verlaten en deel gaan uitmaken van het dagelijkse leven. Vanaf dat moment hangt recuperatie af van inzamelsystemen, lokale infrastructuur, productontwerp en de betrokkenheid van consumenten. Waar die systemen ontoereikend zijn of zwerfvuil wijdverspreid is, neemt het risico sterk toe dat plastic in het milieu terechtkomt.
Die gedachte vormt de basis van Nxtera, het circulaire polypropyleenassortiment van Beaulieu, dat samen met Polychim Industrie en Pinnacle Polymers werd ontwikkeld rond drie complementaire pijlers:
Naast het inzetten van afval als grondstof, blijft Beaulieu ook de CO₂-uitstoot verder terugdringen. Het standaard-PP van Polychim heeft al een voetafdruk van 1,00 kg CO₂-eq/kg PP (cradle-to-gate), ruim onder het industriegemiddelde**, terwijl het circulaire Nxtera-assortiment uitkomt op 0,2 kg CO₂-eq/kg PP (cradle-to-gate)***.
Gerecycleerd PP is vaker aanwezig dan de meeste mensen beseffen: in verfemmers, auto-onderdelen, bouwmaterialen en sportartikelen. Ook Beaulieu gebruikt gerecycleerd PP in verschillende producten uit ons portfolio, waaronder bepaalde vezels, naaldvilt, kunstgras en gegolfde platen van Distriplast. Ook regelgeving geeft de sector een duwtje in de rug. De Europese Verordening inzake verpakkingen en verpakkingsafval (Verordening (EU) 2025/40) legt minimale percentages gerecycleerd materiaal op. Dat kan de overstap naar circulaire materialen verder versnellen.
Toen we Clara en Ricardo vroegen wat ze anders zouden willen zien, kwamen ze niet met spectaculaire veranderingen.
"Ik zou graag zien dat mensen zich meer bewust worden en zowel de mogelijkheden als de beperkingen van plastic beter begrijpen. Er bestaan nog heel wat misvattingen", zegt Clara. "Regelgeving kan helpen om die verandering te versnellen. Alleen zo kunnen we de hele economie echt transformeren."
Ricardo wijst op het ontwerp: "Merken gebruiken vaak meer materiaal dan nodig is om op te vallen in het winkelrek. Eenvoudigere en meer gestandaardiseerde ontwerpen zouden echt een verschil maken, voor elk materiaal en niet alleen voor plastic." Hij voegt daar nog een tweede punt aan toe: nauwere samenwerking doorheen de hele waardeketen.
De conclusie is niet dat plastic een vrijgeleide krijgt – vervuiling is een reëel probleem en er is nog veel werk aan de winkel. Wel dat de sector én de samenleving zich misschien beter een andere vraag kunnen stellen. Niet: "Hoe raken we van plastic af?" Maar: "Hoe zorgen we ervoor dat we er op de juiste manier mee omgaan?"
*UNEP, Global Resources Outlook 2019; (2024), Environmental Science & Technology, “Replacing Plastics with Alternatives Is Worse for Greenhouse Gas Emissions in Most Cases,” 58(6), 2716–2727
**Plastics Europe, Eco-profile for Polypropylene (PP) (2014); Plastics Europe, updated Polyolefin Eco-profiles (2026). Plastics Europe – Eco-profiles
*** LCA , cradle to gate, performed in conformance with ISO 14040/44 and following the requirements of EN 15804, independently verified by a third-party. More information can be found on https://www.polychim-industrie.com/en . All LCAs are available upon request.
We hebben daar een goed voorbeeld van. Samen met een van onze klanten in verpakkingen hebben we geholpen om polystyreen in een van hun verpakkingstoepassingen te vervangen door polypropyleen. Zo konden we de ecologische voetafdruk verkleinen en tegelijk aan alle prestatievereisten blijven voldoen.